English version
Recentelijk stuurde Rob van Dam, ofwel Marc Jacobs, twee scans van pagina’s uit zijn dagboek van 1979 en wel van 28 juli en 4 augustus van dat jaar. Laten we eens zien wat we in Freewave destijds zelf rond die datum te melden hadden over de Nederlandse service van Radio Caroline en meer.
23 juli: Rob Hudson is met vakantie gegaan. René van Elst presenteert nu de 19-tig show en Johan Visser het programma Gangboord. Frank van der Mast presenteert bij afwezigheid van onder meer Tom Blom bij de AVRO het programma “Ha, die maandag” en Cees van Zijtveld “Hollands Glorie”.
24 juli: Radio Caroline heeft vanaf vandaag een nieuw jingle-pakket. De samenstelling van het Radio Logboek was destijds in handen van Jac Zom en Ton van Draanen. Tips kregen beiden van andere redactieleden van Freewave, dat in die tijd driewekelijks werd gepubliceerd.
In de tijd dat Radio Caroline in 1979 terug in de ether was gekomen werden er door de deejays van het station een update gegeven over hun eigen bevindingen. Zo was er een column van Rob Hudson (Ruud Hendriks) die hij vanuit zijn vakantiebestemming schreef: ‘Zo even vanuit het zonnige Marbella wat regels voor Freewave op papier zetten. Het gaat goed met Radio Caroline, maar dat had je waarschijnlijk zelf al geconstateerd als je de laatste tijd jouw radio op 319 hebt gehad. Als eerste opvallend punt is daar ons nieuwe Pepper-Tanner concept 3 jinglepakket. Een pakket van 52 jingles, instrumentals etc.
Daarmee is Radio Caroline het eerste radiostation met een compleet pakket met snelle, langzame, up-tempo en alle andere soorten jingles op één basismelodie. Jammer is alleen dat men in Amerika bij het inzingen nogal wat problemen had met de Nederlandse programmatitels en dj-namen. Dat deel van het pakket wordt binnenkort door een Nederlandse groep opnieuw ingezongen, maar daarover later misschien meer.
Een ander opvallend feit is natuurlijk de tijdelijke terugkeer van mijn Engelse collega Stuart Russell, die op 10 augustus weer aan boord kwam na meer dan een jaar van afwezigheid. Je hebt hem de afgelopen weken zelfs nog even in het Nederlands kunnen horen in “Wekkerradio” omdat René van Elst van boord af was.
Hier in Marbella hebben Paul de Wit en ik ook niet stil gezeten. We hebben veel productiewerk gedaan en programma’s gemaakt, maar hebben toch ook van het Spaanse schoon genoten.
Mijn ietwat lange vakantie zit er inmiddels ook al weer bijna op en op het moment dat je dit leest, zit ik waarschijnlijk alweer hoog en droog aan boord van ons trouwe scheepje en ik kan je wel vertellen dat mij dat beter bevalt dan programma’s aan land te maken. Persoonlijk prefereer ik live-radio meer, je kan dan bijvoorbeeld
op de actualiteit inhaken in jouw programma. Maar laten we eerlijk zijn, de boog kan niet altijd gespannen zijn.
Verder is er weinig nieuws. Ik zou nog kunnen vertellen dat het topje van de mast inmiddels door ons aller Kees Borrell gerepareerd is en dat Kees weer gezellig bij ons op de MV komt koken. Natuurlijk verder veel groetjes en als altijd: Hou je haaks, Rob Hudson.’
Zijn informatie inzake het gegeven dat Kees Borrell weer gezellig op de Mi Amigo zou komen koken staat wel lijnrecht tegenover de informatie op de dagboekpagina van Marc Jacobs op 4 augustus. Daar staat dat, nadat de werkzaamheden aan de mast waren verricht, Kees wel weer met de tender vertrok omdat hij nog steeds werkte voor Mi Amigo 272 op het zendschip de Magdalena.
Dan even een stap terug naar het Radio Logboek waarin onder meer werd gemeld dat 29 juli 1979 om 12 uur werd bekend gemaakt dat er diverse programmawijzigingen zouden plaatsvinden: ‘In concreto betekent dit slechts een naamsverandering van het programma tussen 10 en 12 uur van Ad Roberts, het heet nu “Espresso” i.p.v. “Tussen keuken en kombuis”
31 juli: Radio Mi Amigo en Radio Delmare niet in de lucht waardoor Radio Caroline weer het monopolie heeft.
1 augustus: Ter afsluiting van de uitzendingen op locatie is Radio Veronica weer de zee opgegaan met het ex-laboratoriumschip de ‘Bison’ waarop men een klein zendertje heeft geplaatst dat via een steunzender in de NOS-reportagewagen op Hilversum 1 te horen is. 0m 8.50 uur heeft Bart van Leeuwen in ‘Ook Goeiemorgen’ een link-up met de MV Mi Amigo van Radio Caroline en praatte met Johan Visser, die op dat moment met ‘Wekkerradio’ in de lucht was. Op Caroline werd tussen 19.15 en 20.00 uur een interview uitgezonden met de mensen van Greenpeace, die met hun schip enkele dagen tevoren bij de MV Mi Amigo waren geweest.
En inderdaad kun je zien op de afbeelding van 28 juli 1979 dat de Rainbow Warrior van Greenpeace langszij was geweest en zeer vriendschappelijk 10 ton olie en 20 ton water doneerden. Terecht dat Marc Jacobs in zijn dagboek meldde dat het zeer vriendelijke lui waren. De special werd trouwens gepresenteerd door Tony Allan.
Omtrent het bezoek vond ik nog nadere informatie terug in Monitor Magazine van Ronald C Pearson, beter bekend als Buster Pearson: ‘Dit jaar legde de ‘Rainbow Warrior’ onderweg aan bij Radio Caroline. Een van de organisatoren van Greenpeace, Peter Wilkinson, werd geïnterviewd door Tony Allan. Hun gesprek werd uitgezonden op 3-1-9 op 1 augustus, van 18.17 tot 19.02 uur BST/CET. Peter beschreef levendig de gruwelen van de moderne walvisvangst en het gevaar dat walvissen uitsterven, en Tony gaf het adres – Greenpeace, Columbo Street, Londen, S.E.1 – waar iedereen donaties of hulp kan sturen. ‘Radio Caroline steunt Greenpeace en hoopt dat u genoeg om onze planeet geeft om zich bij deze steun aan te sluiten. Greenpeace houdt zich niet alleen bezig met het redden van de walvissen; twee andere projecten waar ze zich intensief mee bezighouden zijn het stoppen van de jaarlijkse jacht op 195.000 zeehonden in Newfoundland en het dumpen van radioactief afval in de oceanen.
Momenteel voeren ze een haalbaarheidsstudie uit naar het schoonmaken van de Middellandse Zee. U kunt meer informatie over deze projecten en hoe u kunt helpen verkrijgen door te bellen naar Greenpeace in Londen op 01-633-0929.’ “We hebben de hoop”, zegt Peter, “dat met de druk die mensen op de regeringen van de wereld kunnen uitoefenen, de walvisvaart ten onder gaat.’
Wat meldde het dagboek verder tot en met 4 augustus? Op 2 augustus: ‘De Nederlandse ploeg van Radio Caroline presenteert vandaag veel non-stop programma’s. 3 augustus: De MV Magdalena van Radio Mi Amigo 272 schijnt van zijn ankertjes te zijn geslagen en dobbert in de buurt van Westkapelle, waar het zendschip door de marine in de gaten wordt gehouden.
In ‘Baken 16’ op Radio Caroline doet Marc Jacobs de groeten aan de boys van Delmare en Mi Amigo en wens ze sterkte met het niets doen op hun zendschepen. Marc Jacobs vertelde dat zij de single ‘We are family’ van Sister Sledge draaiden voor de jongens van Radio Delmare. Hij voegde eraan toe dat het maar een vreemd station was: “We zijn er een keertje langs gevaren. Toen dacht ik ‘je durft hier toch niet op te wonen’. Wetende dat onze schuit zo lek als een mandje was. “
In een publicatie van Fons Winteraeken is meer te vinden inzake het ‘lekke mandje’: ‘In de uitzendperiode publiceerde de Typhoon, een dagblad verschijnend in de Zaanstreek, op 13 augustus 1979 een artikel over Radio Caroline en liet Ad Roberts aan het woord. De redacteur van dienst schreef in zijn inleidende woorden: ‘De buitenkant bestaat hoofdzakelijk uit roest en menie en ook het interieur doet weinig onderhouden aan. Een verblijf van langere duur op het schip lijkt dan ook geen pretje.
Ad: ‘Er viel niet zoveel te doen op dat schip. Het was maar een klein bootje. Het grootste deel van de MV Mi Amigo werd in beslag genomen door woon- en werkcompartimenten. Er viel niet zoveel te lopen. Je kon een paar keer op het schip rond lopen maar dan hield het ook op. Voor op het schip was het gevaarlijk. Daar wilde je ook niet staan. Zeker bij stormachtig weer. Dat vertelden we ook de nieuwe mensen die bij ons kwamen werken. Je kon zo de draden van de antenne aanraken, dat was levensgevaarlijk. Verder kon je alleen bovenop het dek komen. Dat was bovenop de messroom, keuken en de studio’s. Daar kon je heen en weer lopen. Daar lagen kisten met redding materialen en een rubberboot. Je kon daar lekker zonnen. Maar voor de rest was op de boot niet veel te doen. Ik heb daar een lange periode met veel plezier gewerkt’.
En we kunnen nog wel even doorgaan over de toestand van de Mi Amigo want vele jaren later had ik een interview met technicus pur sang, Peter Chicago. Hij stelde: “De meeste gaten zaten onder de tanks. Een kleine ruimte die moeilijk toegankelijk was. Ik zorgde er voor dat als ik een gat ging dichten, iemand anders mijn enkels vast had om, indien het gat te groot zou worden tijdens de reparatie en te veel zeewater binnenkwam, ik snel teruggetrokken kon worden. ’Het was wel verontrustend”.
Op 4 augustus werd vermeld in het Radio Logboek van Freewave: Radio Caroline is rond 10 uur uit de lucht omdat er wat reparaties aan de zendmast moesten gebeuren. 0m 13.15 zijn zij weer terug met de Top 50 gepresenteerd door Marc Jacobs, die ‘s avonds ook in het Engels te horen is tussen 17 en 19 uur GMT.’ En ook dat laatste lees je terug op de afbeelding van de pagina betreffende 4 augustus uit het dagboek van Marc Jacobs. Een programma ‘Sunday Joint’, dat hij samen met Steven Bishop – ofwel Johnny Lewis – presenteerde.
Tot slot van deze herinnering naast die op de dagboekpagina’s voorkomen en ingezonden column door Johan Visser in Freewave met als titel: Spaans Visserslatijn. ‘Zo vrienden en vriendinnen, dat is even lang geleden dat ome Johan een stukje heeft geschreven voor dit onvolprezen blad. Zeer drukke werkzaamheden in de afgelopen maanden waren hiervan de oorzaak. Zoals je op 319 meter hebt kunnen horen, heb ik vanaf een week na de terugkeer van Radio Caroline op zondagmiddag een vast uurtje met echte gouwe ouwe ‘De 19-TOEN show’. Dat uurtje is mijn hobby, zo mogen me alles afnemen, maar dát nooit! Trouwens, het was mijn enige uurtje, totdat programmaleider Herman de Graaf last kreeg van gezinsuitbreiding en ondergetekende ‘Schoonschip’ over moest nemen. Vreemd hoor, tussen 12 en 2 uur iedere dag na zo’n tijd.
Inmiddels is besloten om mij van maandag t/m vrijdag voortaan ‘Wekkerradio’ van 7.30 tot 9 uur toe te vertrouwen. Dat programma heb ik al eerder een weekje of wat gedaan als invaller voor Paul de Wit en René van Elst. Nu dus voor vast, voorlopig alleen op werkdagen. Zelf hoor ik trouwens weinig van mijn programma’s terug, want ze worden opgenomen in Marbella.
Gelukkig zit ik daar niet alleen; onze programmaleider zetelt er met vrouw en kind, evenals Ton van der Wal. Die samenwerking verloopt perfect, hoewel ik met Herman vorig jaar al aan boord had samengewerkt. Ton maakt in het zonnige zuiden de non-stop uren onder de titel ‘Scheepsplaat’. Maar dat is lang niet alles, hij is ook een uitstekende kok.
Dat komt goed van pas, want het Spaanse keukenpersoneel is net in staking gegaan. Hoe ziet een dagindeling van Meneer Visser eruit? Meestal sta ik op om 8.00 uur of iets eerder en eet dan zeer uitgebreid. Deze gewoonte, lang niet een van mijn slechtste geloof ik, neemt ongeveer een half uur in beslag. Daarna ruim ik mijn kamer op en ga naar de studio. Daar is meestal wel iemand, die al koffie klaar heeft.
Vervolgens zoek ik de cassettes bij elkaar, waar de reclameboodschappen op staan. Die reclames houd ik bij op een lijst, die naar boord gaat. Zodoende weten de heren aan boord, welke boodschap er nog eventueel in moet. Daarvoor dient de beroemde ‘time-fill’.
Twee maal in Wekkerradio, om 7.45 en 8.30 uur hebben de collega’s aan boord de gelegenheid om na een bepaalde jingle, die reclames te draaien. Ik houd daar rekening mee, door: 1). Op de band een seconde stilte in acht te nemen, de heren aan boord zetten de band op ‘pauze’. 2). De studioklok 90 seconden vooruit te zetten.
Niet veel later na de datums vermeld in de bijlagen vertrok Marc Jacobs weer naar land: “Niet altijd werd een grotere boot ingezet om de deelays van en naar het zendschip te halen of te brengen. Er werd ook meer en meer gebruik gemaakt van motorboten, zeilschepen en van de diensten van Greenpeace.”
Fred Bolland en Paul de Wit waren met een plezierjacht naar de Mi Amigo gevaren en namen Marc mee terug naar Nederland. De terugreis liep niet zo soepel, getuige zijn relaas in een gesproken brief die de week erna weer mee terug gestuurd werd naar de MV Mi Amigo. “Zaterdag teruggekomen. Vraag niet hoe dat gegaan is. Het was ongelooflijk. ’s Nachts rond half 1 bij jullie vertrokken. Dat was woensdagavond, ja toch?
De volgende avond om 12 uur waren wij pas binnen. We hebben ons door Noord West windkracht 9 gesleept, springtij en een reddingboot. Hele dag Noord Oost tegen de wind in een klein bootje, zonder radio. We hebben 12 vuurkogels afgeschoten. Redding was niet mogelijk, we lagen met de dood in onze ogen. Fred heeft het grootste deel gestuurd. Ik heb dat ook nog effe gedaan toen het rustiger werd. We zaten toen in de monding van de Oosterschelde. Toen sloeg de motor af.
We hadden geen mazout (dieselolie) meer. We moesten geholpen worden ter hoogte van het werkeiland Neeltje Jans. Aan land gekomen zijn we doorgereden waar Fred woont. Ik ben met Paul mee geweest en bij hem geslapen ’s nachts. De volgende dag zijn we naar ‘d’n Belgique’ geweest, op visite bij onze grote vriend. Daar werden diverse zaken goed geregeld. Wat dat betreft geen angst, de centjes komen er allemaal”.
Neem maar aan dat het vriendje in België ene Danny was. Maar terug naar de herinneringen: “Er lagen op een gegeven moment vier marine schuiten om de Mi Amigo heen”, vertelde Marc tijdens de Radioday in 2008. “Het was een gecoördineerde actie van België, Nederland, Engeland en Frankrijk toen hebben we twee weken uitsluitend witte bonen in tomatensaus uit blik gegeten. De actie was bedoeld dat geen enkele boot zou aanleggen naast de Mi Amigo. Een kwestie van ouderwets uithongeren, belegeren en dan houden ze vanzelf wel op. En dat lukte hun ook nog. De peuken waren op, het bier en de laatste fles whisky”.
Marc confronterend met het concept van dit artikel meldde hij aan mij: ‘Het laatste deel over de ‘belegering’ van vier marineschepen om ons uit te hongeren, daar herinner ik me dat we inderdaad bijna geen voorraden meer hadden. Ik weet niet meer of we nog in de lucht waren, maar de missie van die marineschepen was erg vervelend. Het heeft echter het station niet doen stoppen.
Op de dag, dat we besloten van ‘ons over te geven’, waren de vier marineschepen plots vertrokken. En dus konden we het sein ‘de kust is veilig’ doorgeven aan de boys aan land. Ook herinner ik me dat er in die volgende nacht een tender kwam, die ons weer volpompte met water, diesel, voedsel etc. etc.
Ik kan me nog goed herinneren dat we midden in de nacht zaten te smullen van rundersteaks, verse groente en een goed glas wijn. Wat was dát lekker na die tijd van voedselschaarste. Er waren enkel nog witte bonen in tomatensaus en zure augurken.’
Zie daar wat het geheugen archief ons terugbrengt na de periode als beschreven door Marc Jacobs in zijn dagboek van 1979. Dank ook aan Ronald C Pearson, Martin van der Ven en Fons Winteraeken
Hans Knot mei 2026